zondag 22 april 2018

Mijn Classico Boretti-tje

Het was zondag 22 april en een heel bijzondere dag: ik reed namelijk de Classico Boretti. Een toertocht over de venijnigste colletjes van de Veluwe en de Utrechts Heuvelrug. Goed hè?

Natuurlijk reed ik de Classico Boretti toertocht niet want ik heb een pokkehekel aan bergop fietsen in mijn velomobiel. Bovendien is de Classico Boretti pas op 12 mei en had ik op die dag dan voortdurend tegen van door glimmend lycra omspannen racefietsachterwerken aan zitten kijken met daarop een levengrote sticker van de sponsorende zogenaamd 'Italiaanse' designfornuizenboer. Absoluut geen prettig gezicht. Aan het einde is er een Pasta Party, las ik, en krijg je de onvermijdelijke goodie bag met daarin foldertjes van diezelfde fornuizenboer en een gesmolten energiereep. Geweldig!

Gelukkig denken meer mensen er zo over want anders had ik vandaag niet een stukje mee kunnen fietsen met de leukste alternatieve variant: de LOL Boretti. Hetzelfde ongemakkelijke parcours maar dan gezellig met ligfietsers onder elkaar. Een 'stukje' want jullie begrijpen wel dat ik niet zo gek ben om die hele route van 165 kilometer te gaan rijden.

Omdat het verzamelpunt Dieren was reed de eerste fietser al iets na half acht 's ochtends de oprijlaan van Huize Mooi Geel op. De koffie stond klaar en Anja had iets gebakken met appels erin ;-). Marc, Martin, Edwin, Lorenz, Casper en Emil (die zelf niet meefietste) konden zo aanschuiven.

Geen Classico Appeltaart maar wel iets met appels. Daar heeft Anja geen Boretti voor nodig ;-) 
Iedereen is er....
Huize Mooi Geel
Bij de start van mijn Boretti-tje (26 km) 
Bij de Posbank moest er alweer gepauzeerd worden. Ik had er 11 km opzitten en door slim navigeren de steilste kllim kunnen vermijden en vond het welletjes
"Ik fiets tot en met de Posbank mee...", verteldde ik de heren en daar waren ze al heel erg van onder de indruk.  Ik zou die ochtend namelijk al gauw 26 kilometers gaan fietsen en 250 hoogtemeters wegtrappen.



woensdag 18 april 2018

Ik heb gevochten en gestreden!

Kijk, ik wordt er al lang niet meer duizelig van, van al die omwentelingen. Logisch natuurlijk want daarvoor ben ik gemaakt. Om toertjes te maken, héél veel. Dus ja, ik blijf vrij onverschillig onder die 23.000 kilometers die Paul intussen met mij heeft afgelegd. Ik doe mijn job en hij doet de zijne. Zorgen dat ik ronddraai. Maar ja, ook al heb je Plus achter je naam staan dan wil dat nog niet zeggen dat je onsterfelijk bent. Je voelt je weliswaar onkwetsbaar, en dat ben je zeker vergeleken met anderen ook, maar de praktijk van het leven is, zoals zo vaak, anders.

Ergens na zo'n 20.000 kilometers begon ik te merken dat ik wat dunner werd. Nu zijn er vooral onder de species mensen exemplaren die daar een moord voor zouden doen, maar voor ons soort ligt dat anders. Dunner betekent ouder en kwetsbaarder en een naderend levenseinde.

'To serve and protect'
Ik heb gevochten en gestreden. Honderden scherpe steentjes, stukken glas en vlijmscherpe staaldraadjes heb ik afgewenteld. Ik ving ze op in mijn pantser en werkte ze naar buiten. Of ik kapselde ze veilig in. Ik ga heel ver om mijn maatje aan de binnenkant te beschermen. Die geeft mij vorm en steun maar is zelf dun als papier en héél kwetsbaar. Wij vormen een mobiele symbiose.

Tot vandaag. Ik had het gisteren al gemerkt, een vlijmscherp steentje wrikte zich als een sluipmoordenaar stap voor stap door mijn blauwe pantser en ik stond machteloos. Dan komt de dag die je wist dat zou komen. Je voelt de lucht ontsnappen, als een laatste ademtocht. Je hebt alles gegeven en het is niet meer genoeg.....

Ik weet het en ik voel het. Na mij zullen nieuwe generaties opstaan die met het zelfde elan Paul weer 23.000 kilometers (of zelfs meer) verder zullen helpen. Zonder een enkele breuk in hun barriere.

Vanmiddag ontdekte ik dat mijn rechtervoorband leeg stond. Een miniscuul lek en het eerste na 23.000 kilometer velomobielrijden met een Schwalbe Marathon Plus. Tijd voor vervanging. De vorige set ging 22.000 kilometers mee.