zondag 20 augustus 2017

"Ik heb ze wel erger meegemaakt..."

Laatst heb ik toch weer wat meegemaakt. Ik ging met José, met wie ik sinds een week of twee samen ben, lekker op pad. Langs de weg bij Hoenderloo waar het aan het eind van de dag heerlijk toeven was. We waren net lekker onderweg toen ik in de verte wat vreemds naderbij zag komen. Twee  keer iets vreemds eigenlijk. Iets wits en iets geels. José leek wel een beetje nerveus te worden en duwde me naar de ander kant van de weg. Zodat we geen botsing gingen krijgen, denk ik.

Op een gegeven moment, toen die dingen veel dichterbij gekomen waren, ging José zelfs een stuk lopen. En die dingen aan de andere kant van de weg kwamen ook langzaam tot stilstand. Moeten die mensen tegenwoordig nergens meer naar toe? Iedereen had blijkbaar alle tijd voor wat mensen een 'gesprek' noemen. Ik maar heen en weer bewegen met m'n oren maar José die lette niet eens op me.

Je maakt wat mee als fatsoenlijk paard!
José trok me vervolgens richting dat witte ding. Ik vermoed dat het de bedoeling was dat dat vrouwtjesmens in dat witte ding aan mij moest wennen. Ik ben natuurlijk een paard met een behoorlijke statuur en ik merk dat sommige mensen dan een beetje bang voor je zijn. Ik had er eigenlijk geen zin in (je ziet me in de video tegenstribbelen) maar het moest van José. Dus ik rustig een beetje snuffelen en andere dingen doen die mensen meestal niet eng vinden.

Roept dat mens in dat gele ding dat er achteraan komt rollen dat het 'een beetje eng is'. Rot op met je 'beetje eng' dacht ik, jullie zijn zelf eng! Zo simpel is het!

Vervolgens gaat José ook nog een beetje leuk staan doen met dat mens in dat gele ding waarbij mijn aangespannen vrienden door het slijk gehaald worden. Nou, jullie worden bedankt. En als klap op de vuurpijl zegt dat mens ook nog eens: "Ik heb ze wel erger meegemaakt..." Daar zakken je de hoeven toch van af! Rij voortaan lekker door, met die zogenaamd bijzondere gele en witte wieldingen en val een fatsoenlijk paard niet meer lastig. Mensen, oh verschrikkelijk soms! Je krijgt er echt altijd de zenuwen van.



Via Facebook reageerde dierenarts, velonaute én ruiter Marjon van der Kraats uitgebreid op dit bericht:

"Paarden zijn vluchtdieren. Ga ervan uit dat ze met schade aan zichzelf of omgeving er hard vandoor kunnen gaan. Ook menpaarden zijn ooit als groen menpaarden begonnen. Dat dit paard-twee weken bij deze Mw- haar volgt richting velomobiel( paard is zeer gespannen) ligt volledig aan de opvoeding door de vorige eigenaar. Deze vrouw stapt wat bleu op de velo's af ( doelgerichtheid is goed van mevrouw maar wel naïef en mogelijk vertrouwen schendend als er wel iets gebeurt op dat moment bv kap open of hond uit bosjes). Zelf zou ik niet zo dichtbij komen in dit geval. Bij desensibilisatie is de afstand bepalen waarbij de prikkel spanning veroorzaakt belangrijk. Andere kant vd weg was in dit geval goed genoeg. Mijn paard "rende" uiteindelijk altijd naar mijn velo toe. Kwamen appeltjes uit. Zie je een paard en begeleider; snelheid eruit. Afstand vergroten ( kant vd weg evt berm). Bij achteroprijden 100m afstand houden, niet inhalen totdat je zeker weet dat de ruiter je ziet (roepen). Bij spanning paard ( ervaring, twijfel je dan stilstaan) gaan stilstaan en laat ruiter t oplossen. Geef ze daar de tijd voor. Hij of zij geeft t wel aan. Per paard of situatie verschillend. We zijn gewoon rete-eng!!!!!
Helpt niet mee dat de paarden ons veel te weinig zien om er aan gewend te raken. Sommige mensen weten niet eens van ons bestaan en sommige paarden staan helaas veel te veel uren per dag in een vreselijk saaie stal.
Detail; sommige paarden vinden klikos ook heel eng. Ik ken mensen die op kliko-leeg-dag met hun paard niet de weg op gaan. En de kliko staat toch echt stil....Stilstaan/langzamer met je velo blijft t beste. Paarden zijn evolutionair ingesteld op beweging. Daar heel gevoelig op. De kudde vlucht weg, jij vlucht mee.
Trainen, trainen, trainen. Trainen met voorwerpen en voor een goede vertrouwensband met je paard ( niet iedereen heeft die gave). Dan kan een paard in handen van een goede begeleider alles aan.. 😉
"

Op mijn Facebookpagina alle andere reacties op dit bericht.



woensdag 16 augustus 2017

Avondpicknick in NP de Hoge Veluwe

Jullie zullen het begrijpen: ik laat geen enkele kans liggen om Anja in haar velomobiel te lokken ;-). Deze week had ik het lumineuze idee om zo tegen het eind van de dag naar het Nationale Park de Hoge Veluwe te rijden om daar dan te 'gamedriven' én in de milde avondzon te genieten van een heerlijke zelfgemaakte maaltijdsalade volgens recept van Yvette van Boven.

Nou daar had mevrouw wel oren naar. Het werd een bijzonder ontspannen tochtje van toch nog 68 mooie kilometers. En we hebben we er beeld van: