donderdag 29 september 2016

...een winter voor een velomobiel

Vanaf een flinke afstand zie ik ze al. Een enorme groep die mijn fietspad verspert. En ik weet het al direct. Ik heb dit soort samenscholingen vandaag al vaker ontmoet. Bellen noch toeteren heeft nu zin. Ze zijn namelijk stuk voor stuk doof, stokdoof. Ik zal mij in mijn lot moeten schikken en er gewoon op eigen risico doorheen moeten denderen.

De meters vliegen voorbij op het mooie brede fietspad van Gortel naar Emst. Normaal gesproken kun je hier flink gas geven en staat niets een PR in de weg. Maar helaas, niet in deze tijd van het jaar.

Ik weet precies wat er gaat gebeuren want ik heb vandaag al een paar van dit soort groepjes ontmoet. Het begint met, wat ik altijd maar 'inleidende beschietingen' noem. De onderkant van mijn Strada vangt de eerste klappen op. Tsjak, tsjak, tak, knal….  Hoe harder ik rij hoe harder het knalt.  Gelukkig kan zo’n velomobiel wel wat hebben anders had de buitenkant na dit ritje meer op het oppervlakte van de maan geleken dan op het glimmende gladde oppervlakte van een gestroomlijnde fiets.

Variatie op een bekende weerspreuk. Sint Michiel valt op 29 september

Het knallen gaat over in een mitrailleursalvo en de tikken en knallen vermengen zich met een akelig geknars.  De onverwoestbare Marathon Plus voorbanden, die voor niets aan de kant gaan, maken de meeste slachtoffers.

Kom je in het spoor van zo’n razendsnel rondwentelende 47-406 dan ben je vrijwel kansloos. Maar met een flinke dosis geluk schampt dat malende zwarte rubber je slechts en wordt je met hoge snelheid gelanceerd. Met nog meer geluk vlieg je dan de berm in; met een beetje pech knal je keihard tegen de onderkant van dat voortrazende gele ding.

En net als je als velonaut alles gehad denkt te hebben, weer een fractie van een seconde verder in de tijd, grijpt het achterwiel een  ontsnapt exemplaar. ‘Dzzzzzrrrrroeoeoeofff’, klinkt het in de wielkast. En weg is ie weer. Als eikel heb je dan weer heel veel geluk gehad.


donderdag 22 september 2016

The Battle: S94 vs. OV

Als velomobielrijder weet je het: jouw fiets is de ideale 365 dagen fiets én de ideale lange afstandsfiets. In lente, zomer, herfst en natuurlijk de hele ijzige winter fiets jij door, en de afstanden die je aflegt zijn niet misselijk.Velomobielrijders zijn kilometersvreters die pas over 'afstand' praten als het meer dan honderd kilometer is. Enkele reis dan wel te verstaan.

Een bekend verhaal waar ik mezelf ook wel een beetje in herken. Maar de 'proof of the pudding is in the eating'. Afgelopen woensdag deed zich weer eens een mooie testsituatie voor. Voor het waterschap mocht ik een serie foto's gaan maken. Op drie locaties die niet al te dicht bij huis lagen. Achtereenvolgens moest ik bij Eemdijk zijn (waar de dijk wordt verbeterd), bij het gemaal Malesluis (iets zuidelijker bij Soest) en ten slotte bij de rioolwaterzuivering aan de rand van Amersfoort (waar in een innovatieve installatie poep en pies tot kunstmest wordt verwerkt).

Mijn opties zijn dan beperkt. Al dertig jaar bestuur ik geen auto meer dus de mooie dienstauto's konden in Apeldoorn blijven. Openbaar vervoer? Het leek me een mijl op zeven. Dan maar liever met de mooie gele.

Het startpunt Eemdijk is slechts 70 kilometers van Dieren. Een op-en-neertje zou dus uitkomen op ruim 150 kilometer. En dat kan ik :-). Ik vertrok lekker vroeg en was uiteindelijk voor vier uur 's middags weer thuis. Moe maar voldoen, heet dat geloof ik.  Eenmaal gedoucht en met een biertje op de bank begon toch twijfel toe te slaan. Was ik met de optie OV + lopen niet sneller geweest? Ik besloot het het uit te rekenen! Het bleek uiteindelijk een spannende wedstrijd te worden die ook anders af had kunnen lopen.

Van uur tot uur


Na één uur
Aan het einde van het eerste uur is Paul in de fiets nog niet echt op gang gekomen. Hij passeert net Hoenderlo. Een slechte nachtrust knaagt nog aan zijn benen.

OV Paul zit op dat moment prinsheerlijk in de trein ergens halverwege Apeldoorn en Amersfoort. Het gaat allemaal moeiteloos.

Na twee  uur
Paul passeert net hartje Barneveld en maakt eens mee wat het is om midden in een extreme scholierenspits te fietsen. 'T is nogal een kinderrijk gebied hier, meende ie al te weten. Vlak voor Barneveld heeft hij al tientallen groepen van vaak wel dertig scholieren of meer ingehaald.

OV Paul heeft die problemen allemaal niet. Precies twee  uur na vertrek is ie al in Eemdijk bij de pont en kan hij vanaf de overkant foto's maken.

Na drie uur
De gele Strada van Paul roffelt net over de ruwe klinkers van de hoofdstraat van Eemdijk. Dat laatste stuk viel niet mee. Met wat geluk kan hij OV Paul nog net in de bus zien stappen; die is alweer onderweg naar het volgende punt.

OV Paul zit inderdaad net weer in de bus. Hij gaat met veel overstappen naar station Soest waarvandaan hij nog zeker 20 minuten zal moeten lopen naar het gemaal.

Pauze bij de pont bij Eemdijk.

Na 4 uur
Na een boterham en wat te drinken aan de Eem op het bankje bij de pont scheurt Paul intussen verder naar het zuiden. Helaas, helaas. Het waterschap is de dijken langs de Eem aan het verhogen en het resultaat daarvan is een leuke omleiding. Dat kost tijd; het gemaal lijkt verder weg dan ooit maar bleek uiteindelijk tot dichtbij.

OV Paul zit nog stééds lekker in de bus. Wel alweer een andere want het aantal overstapjes dat hij deze dag zal maken is te veel om op te noemen. Dat kost tijd; het gemaal lijkt verder weg dan ooit.

Gemaal Malesluis. Bij de nieuwe fietsbrug over de Eem niet iets ten noorden van Amersfoort
Ik had ook deze fietsboot kunnen nemen. Die vaart van Amersfoort naar Bunschoten.

Na 5 uur
Voor de man bij de slagboom van de rioolwaterzuivering Amersfoort is het weer eens wat anders: zo'n banaan voor de deur. "Dat is zeker geen dienstfiets", krijgt Paul te horen. Van OV Paul is nog geen spoor te bekennen. Geen idee waar die nu uithing. Misschien nog niet eens bij het gemaal?

OV Paul heeft net een wandeling van 20 minuten achter de rug. Van het station in Soest naar het gemaal bij de Eem. Gelukkig staan daar bankjes. De OV-reis begint zijn tol te heffen.

Rioolwaterzuivering Amersfoort. Zoek de Strada.
Na 6 uur 
Paul fietst alweer dwars door Amersfoort. Niet echt leuk al die andere fietsers maar wel de kortste weg. Met een track van de Fietsersbond op zijn nieuwe GPS gaat het op rolletjes.

OV Paul is ook al weer op pad. Nu op weg naar de rioolwaterzuivering. Ook weer zo'n expeditie met veel leuke overstapjes. De busnummers die hij moet onthouden, duizelen hem.

Na 7 uur
Paul passeert het dorpje Achterveld. Hij heeft er nu ruim 105 kilometers opzitten en heeft er best wel een beetje vertrouwen in dat ie deze 'battle' gaat winnen. Want dat is het in de loop van de dag wel geworden. ;-)

OV Paul is inmiddels ook op weg naar huis. Over niet al te lange tijd springt ie in de Intercity naar Apeldoorn. En vanaf dat moment begint de grote gele de kleine gele snel in te halen.

Na 8 uur
De gele Strada van Paul wordt ergens vijf kilometer voor Otterlo gesignaleerd. Paul ziet er wat vermoeid uit maar trapt nog stevig door.

OV Paul zit inderdaad in één van de drie treinen die hij op dit laatste traject zal nemen. Op dit moment is de uitslag nog niet te voorspellen

Na 9 uur
Ergens tussen Hoenderlo en Loenen, vlakbij de Woeste Hoeve, passeert Paul de negen uur grens.  In Hoenderlo is ie toch nog even gestopt: voor een lekker groot ijsje bij de plaatselijke bakker. Dat kost tijd maar wat maakt het uit...

OV Paul loopt de laatste meters naar huis. De buurtbus lijn 525 heeft 'm bijna voor de deur afgezet. "Pff", zucht ie heel diep, "...wat wordt je ongelofelijk gaar van zo'n ov-tochtje. Volgende keer toch maar de fiets nemen."

Na 9 uur en 45 minuten
Paul draait de oprit naar de garage op. "Pff", zucht ie heel diep, "...dat was een stevig tochtje. Maar ik moet er niet aan denken dat met het openbaar vervoer te doen."

Tenslotte
Ik baseerde mij op mijn Strava-track en de gegevens van OV92 voor deze van uur tot uur vergelijking. Door dit tochtje was ik  direct nummer 1 van alle 90 deelnemers aan de Fietstelweek in de gemeente Rheden.